با غم

و تو

واژه ای که درست

نمی فهمم ات

 گریه می کنم

به تصویرت دست می کشم

با خودم حرف می زنم

دیوارها گریه می کنند

گر ی ه ... ن ... م ...ی..ک...ن...ن...د

اما من

چرا من هم گاهی

...گریه

دیوارها ....

دیوانه شده اند

 با تیک تاک ساعت تو می رقصند

و به قاب ماهی ها زل می زنند

همان چند ماهی قرمز که من

حبسش کردم روی دیوار

و تو ....

دارم با خودم غمی را می برم 

دیوارها....

 هرگز به تو نخواهم گفت....

و کرم ها

پیله های تنم را می جوند

حالا که درخت شده ام

رها نخواهم شد از تنهایی

سال که شروع می شود

بغض می کنم

نمی خندم

دست هایم لای سربی حافظ گیر می کند

به تو فکر می کنم

و استکان چای تلخ

ریشه های خشکم را خیس می کند

کسی نمی فهمد

فاصله مرا خواهد کشت

مثل بچه ها شده ام

با همان بشقاب تو

غذا می خورم

بغض می کنم

غذا توی گلویم گیر می کند

هق هق می کنم

نمی توانم اشک هایم را پنهان کنم

تنگسیر

مرا حتما خواهد کشت.....

روزی که من زاده شدم

روز آخر پاییز

رنگارنگی که سخت دوستش می دارم

و یلدایی که مرا آبستن کرد از واژه ها

امروز زاد روز من است

و من دختر یلدایم

همان فرشته ایی

که

روزی از خدا پاره ایی آتش قرض گرفت...

من دیوانه وار فلسفه می خوانم  

فلسفه افتادن سیب ...

سقوط می کنم

و نواختن نت های ویلون 

آرامم نمی کند

سقوط می کنم

وقتی موهایم را باز گذاشته ام

و به تو فکر می کنم

که دست هایت را روی گیسوانم جا گذاشته ای

آه دست هایت بین موج موهایم گمشده

دست هایت آن قدر گمشده

که نمی توانم پیدایش کنم

موهایم را کوتاه می کنم

سقوط می کنم

و باور این که روح خاکستری من باز

سبزشود

نه نه

اسیر شده ام

و دیگر توی خیابان ها

به لبخند تو که آزادی را از نی نی چشم هایم می گیرد

ایمان نمی آورم

چقدر تنها شده ام

و این مزه مزه کردن 

طعم گس سیگار دیگر آزارم نمی دهد

سرفه می کنم

دود را می بلعم 

طعم دست های تو را تف می کنم

من جا مانده ام

درست وسط خیابانی که فکر می کردم

تو را پیدا کرده ام

دیوارها راست می گویند

باید فلسفه بخوانم....

بالم شکسته است

و هیچ پری ندارم

تا بتونم

دوباره

و دوباره

پرواز کنم..

دلم برای صمد تنگ شده

دلم برای تمام

چیزهایی که دوست دارم

و از آن من نیست

تنگ شده

دلم برای تو

برای خودم

برای خاطرات گمشده

آن قدر تنگ شده

که بی خواب می شوم

جاری می شوم

و به همین سادگی

عاشقت می شوم

می ترسم

چقدر وقتی

با دلهره

به تمام خاطرات جن زده کودکی ام وصل می شوم

شکل تو می شوم

آن قدر شکل تو می شوم

که شاید روزها ظرف ها را روی هم تلنبار کنم

لباس ها را نشویم

تا فقط به چشم های تو زل بزنم

و با دست های تو دوباره بزرگ شوم

دوباره دیر بخوابم

آن قدر که

تو بزرگ شوی

و من نبینمت

و زندگی در خانه من

بی انتظار

قد کشیدن  تو

                       تمام شود.

بیهوده

 بیدار نشستم

به انتظار تو

به انتظار معجزه

به انتظار نقطه های سیاه

به انتظار شعرهای سپید

شب هاست که بیهوده

به انتظار نشسته ام

و نه معجزه

نه تو

نه هیچ سپیدی

                      مرا به بیداری وصل نمی کند.

بلند بلند روزنامه  می خوانند

و موتورهایشان را زیر پنجره ما خاموش می کنند

و به اشتباه زنگ ما را فشار می دهند

من بی سوالی درب را باز می کنم

ما

برای

برای تمام آرمان های انسان دوستانه

برای...

شوهرم خمیازه می کشد

کاش آزادی را فریادی نسازد

تنها

زیر دندان هایش مزه مزه کند.

تا دوست داشتن را دو دو کنند

چقدر دنیا کوچک می شود

حتا تو هم معنا را می فهمی

چقدر بیهوده و ساده است.

درست راس ساعت چهار عصر

اما هیچ چیزی نمی یافت

باز گریه کرد

گرما بی تاب ترش می کرد

انگشت های خسته اش را در دهان کودک گذاشت

کودک تند تند دستان مادرش را لیس زد

تا شاید سیر شود

ساعت نه شب دست های زن خیس خیس بود

و کودک بالاخره خوابید

درست همین هر روز لعنتی

که با من نبوده ای

چقدر تنهام

دست هایت را باز کن

چشم هایم در خطوط انگشتانت گم شده اند.

به همین ستاره ای

که در دوردست ها گم شده

و از آن من نیست

چقدر شکسته است

شن زاری که درونم مدفون شده

و دست هایم را نهان می کند.

احساس خفگی می کنم

و نمی توانم آزادی بیش از حد دست هایم را باور کنم

تو روی شانه های من وول می خوری

و من با گریه های تو دلتنگ می شوم

برای همین واژه

که نمی شنوم.

و چیزی کاسته می شود

از روحم

و دست هایم.

سکوت می کنم

آن قدر که زخم هایم

توده ای بزرگ می شود

که رهایی از آن آسان نیست

زرد می شوم

شاخه هایم می شکنند

چه جدایی سختی

چه زخم سرکشی

و تو مرده ای

                   و برای خاموشی زجرهایم

                                                      نوش دارویی نداری.

و تمامی ندارد

نه اندوهم

و نه دمل چرکین خاطرات تو.

درون یک چهار دیواری

که روزنه ای به بیرون ندارد

و صدای گریه تو

تنها صدایی است

که گریه مرا محو می کند

چاره ایی نیست

تمام زخم ها بیهوده بوده اند

باید دوباره زجر بکشی

تا تعمیدت دهند

هر روز

و هر روز

که از بطنت جدا نمی شه

تو

و

صدایی که هنوز نمی شناسمش.

شعری سرودم

بلند خواندمش

چند بار

اما فقط اشک هایم مانده

و کلماتی که آبستن نشده

فراموش شده اند.

گریه کردم

آن قدر که اشک ها

نقش دستان تو را

دزدیدند

چقدر تنهام.

آفتاب وسط آسمان است

باد گرمی موهایت را می رقصاند

از ماشین پیاده می شوی

خسته ای

و به چیزی فکر می کنی که نمی یابیش

پیرمرد روبه روی توست

درست وسط بازار ماهی فروش ها

با یک گونی خالی برنج

هوا گرم است

دهانت خشک شده

پیرمرد دنبالت می کند

دستش را دراز می کند

نمی دانی چرا را رد می کنی

و به خواهش او که از تو می خواهد بسته های زردآلوی خشک را بخری نه می گویی

فقط به رد او نگاه می کنی که به سرعت میان جمعیت گم می شود

آب معدنی می خری

گلویت که خیس می شود

به چه سرعتی پیشیمان می شوی

تخت گاز به سمت جمعیت می رانی

گم می شوی

پیرمرد هم گم می شود

 دور می شود

بودنت را از دست می دهی...

 نیست

قهوه ام می سوزد

سرخ می شوم

از قهوه سوخته ای که نخورده ام

برای بیان تو

نیازمند می شوم

 به هر چیز شکننده

به تو

و حتا فیلترینگ

و واژه هایی که حرام می شوند.

چیزیی با تو است

تهی...

 درون سایه ام می خزم

و تهی می شوم از همین

چیزیی که باید باشم و نیستم

باید رهایت کنم

با همین واژه لعنتی

که مویرگ هایمان را به هم می بافد

و مستمان می کند

من بیزار شده ام

و صلیب رو شانه های تو دورم می کند

سردم می کند

روزم را سیاه می کند

سیاه می کند

سی...

......

7/10/88