تبليغاتX
رها
رها
کوه ها با همند و تنهایند هم چو ما با همان تنهایان

با چه موسیقی موهایت را شانه می کنی

                                                  آن سوی آب ها

من خسته ام

و به چشم هایت وصل می شوم

کفش هایت روی بندند

به افکار من وصل شده اند

و حرف های مرا خشک  می کنند

                                         بادها

من وزنم را فروخته ام به یک شاعر

و تو دیگر هجایی نداری.

سیبی را گاز می زنم

و یک تکه از تو تمام می شود

و قاب چشمان تو

به شکل انتهای دلم در آمده

روزهای خسته من فلسفه را گلایه می کند

ذهنیت من در موج گیسوی تو تاب می خورد.

دست های من روی تارها

تار شکننده مغز تو

باز

.

.

.

با چه موسیقی موهایت را شانه می کنی؟

نوشته شده در تاريخ 87/12/07 توسط mozhgan |
Blog Skin