صبح گاهان

تکرار خسته دیروز

هیچ چیز دوباره تکرار نخواهد شد

حتا تلخی قهوه امروز

چگونه می توان به او گفت که زنده است

چگونه می توان طعم خاکستری گلدان را باور کرد

و او را که ذره ذره آزادی را صیقل می دهد

تا درختی بکارد  

                      سخت فشرد.

افق خاکستری است

و تو ذره ذره خودت را قورت می دهی

زانوهایت را بغل می کنی

و به زغال سرخی

که رفته رفته سرد می شود

نگاه می کنی.

چگونه می توان گفت که او زنده است

باد می وزد

و جوزا

تمام کلمات ممنوعه ات را فراموش می کند.