تمام کاکتوس های جهان را جمع می کنم

کنار تاقچه تا تو دیگر واژه نباشی

زنده ای درست پشت پنجره ای

                                 که به کوه وصل می شود

یک عمر نبودی

.

.

.

وقتی شعر می خوانم

وقتی تو می گریی

آرام

روی خارهایم

و چشم های من مست می شوند از گریه

آزادی زیرشلواریت را می پوشد

باور کن حکم همین بوده

من بخوانم و تو قطره قطره

 

 بهانه ایست نوش دارو

.

.

همیشه باید یک نفر برخیزد

خار به جای قلم

شلوار به جای کاغذ

نقطه ها کم رنگند

.

.

.

.

راست بگو

آزادی

 

یک عمر نبودی.