رها

جوزا

mozhgan-raha — Fri, 23 Oct 2009 15:40:04 GMT

چگونه می توان به او گفت که زنده است

چگونه می توان طعم خاکستری گلدان را باور کرد

و او را که ذره ذره آزادی را صیقل می دهد

تا درختی بکارد

سخت فشرد.

افق خاکستری است

و تو ذره ذره خودت را قورت می دهی

زانوهایت را بغل می کنی

و به زغال سرخی

که رفته رفته سرد می شود

نگاه می کنی.

چگونه می توان گفت که او زنده است

باد می وزد

و جوزا

تمام کلمات ممنوعه ات را فراموش می کند.

شاید...

mozhgan-raha — Mon, 12 Oct 2009 07:04:30 GMT

هیس

شاید تو روییده باشی

در این نگاه گنگ

هیس

من تکرار می کنم

یک ضرب

هیس

خورشید متولد نشده

و من با بند نافی از تو جدا می شوم

چه چیز این خط گم شده؟؟؟؟

فریادی

که شنیده نمی شود

من بغض می کنم

صدای تو می لرزد

آواز می خوانی

هیس

من آواز را از یاد برده ام

و در انتهای مثلثی شکل این خط نشسته ام

و نمی دانم چرا

نمی توانم

بغض کنم

بلرزم

بهت زده به تو نگاه کنم

هیس

سکوت می کنم

یک سکوت بلند

هیس

شاید تو روییده باشی.

بیا..........

mozhgan-raha — Tue, 15 Sep 2009 20:03:13 GMT

بیا هر جا که هستی

اندکی دلم برایت تنگ می شود

همان اندازه که بفهمی من هستم کافی است

بیا

این سکوت نه آن چیزی است

که تو می خواهی

اما من در آن آرام گرفته ام

تو نیستی

من کناره گرفته ام

نمی دانم چرا

قیافه می گیرم نه

اما خودم را حبس کردم

همین جا

و تو به دیدار همه جهان رفته ای

و من نیامده ام

خوب نیست

من باشم و تو نه!!!!!!

پس بیا

دل من سخت گرفته.

mozhgan-raha — Mon, 24 Aug 2009 09:13:18 GMT

تو را

از باور سبز تمام درخت ها

پاک خواهم کرد.

mozhgan-raha — Thu, 30 Jul 2009 09:11:23 GMT

ژولیدگان خسته

گم می شوند

در پی جستن آرزوهایشان

و نمی نویسند

من ژولیده اما

نخواهم خواند

و برای خستگی نخواهم خندید

من اما در عصر بی کسی

سخت خواهم شد

و تنها به سازم فکر می کنم

فکر می کنم

موهایم روی سیم ها می رقصند

تو می خندی

من سخت می شوم

چه نت سختی است

نمی توانم حفظش کنم

نواختن بغض تو نه غیر ممکن است

تو چگونه از من می خواهی دریا را شعر کنم

و چشمانت را نه

و خاطراتت را پاک کنم

، دستانت را نه

من می نوازم

به سان کسی که از نواختن

همین واژه را آموخته باشد

من می نوازم

و تو به صدای ناسور ویلون می خندی

من ناسور می نوازم

یا

...

تو می خندی

من به این خنده ایمان دارم.

mozhgan-raha — Sun, 19 Jul 2009 20:01:06 GMT

دست های تو

به نور نمی رسند

درخت ها دروغ نمی گویند.

مژگان رها

یکشنبه

mozhgan-raha — Fri, 10 Jul 2009 08:57:35 GMT

یکشنبه

برای یکشنبه های همیشه بارانی

باز هم یکشنبه شد و ما نرفته ایم.ساعت هاست که یکشنبه آمده و ما کنار اتاق کز کرده و نرفته ایم.

آخر یکی نیست بگوید : ای یکشنبه چرا باز آمدی؟؟دیدی که ما رفتیم و وفا نکردیم.

باز یکشنبه شده و ساعت 5 و به شخصیتی نگاه می کنی که خلق کرده ایی و در دفتر کوچکت جا مانده و تو خیال نداری که این شخصیت کوچک را آرام در ذهن من قلقلک دهی و یواشکی دندانم بگیری.

مردی که خلق کرده ایی خسته است و منتظر یکشنبه است که به سفر برود و به حرف های تو فکر کند.

شخصیتی لعنتی با موهای تنک و بلند و دست های پینه بسته ، بد جوری دلش هوای روز یکشنبه را کرده.حتا هوایی کسالت آورترین روزهایش را.

آقای یکشنبه کت خاکستری رنگش را پوشیده موهایش را شانه نزده زیر کلاه پنهان کرده و زردی دندان های ش را پوشیده نه نرفته.خیلی وقت است که نرفته و همه داشته های او کنار یک تخت روی زمین افتاده و موهای نازکش زیر دندان های شانه هست. پیژامه اش را پوشیده و مدام با دوشنبه دعوا کرده : که هی زن اگر نیامده بودی حالا این قدر منتظر نبودم.

دوشنبه ، دوشنبه خیس و بارانی.دوشنبه تمیز و رویایی.آی دوشنبه مهربان من دیگر خسته شده ام گاز را رها کن من سال هاست که اعتصاب غذا کرده ام و آن قدر نخورده ام که مرا از اسارت این روزها آزاد کنند بس است بوی گندیده ماهی....بس است تمام خوب های دنیا بس است.

گفتی عشق نگفتی بند.پس چرا این زنجیرها را از پای من در نمی آوری.می ترسم سرطان درد بگیرم و ببینم شنبه می آید بدون یک شنبه ای در انتها و ریه های من از بوی خانه های نمناک پر است.

انگشتانم خیلی وقت است که قلم یکشنبه را در دست نگرفته و مردی را که رفته بود پای دار که خودکارش را به دار آویزد......آه خیلی وقت است که او را تنها گذاشته ام و او هنوز سرگردان است و کنار سرو ایستاده و به خودکار بی رنگش نگاه می کند و مستاصل مانده که چه کند.

آی دوشنبه با آن چشم ها به قاب عکس من نگاه نکن بارها آمده بودم بروم اما همین بوی خورشت گند زده تو که با عشوه توی دیزی پخته بودی و کنار دو تا شمع گذاشته بودی پای مرا سست کردم نشستم و از قیمه گند زده تو خوردم.هنوز طعم ناپختگی گوشت زیر دندانم هست اما باور کن من صد و بیست روز بود که اعتصاب کرده بودم و جز آب چیزی نمی خوردم.

تو همیشه دامان چرب و روغنی ات را زیر دست های من پهن می کردی و برای من ترانه های محلی می خواندی.ببین دوشنبه من می خواهم کسی را نجات دهم روزت را تمام کن و برو.

ببین من زنجیرهایم را بریده ام و آن قدر سیرابی خورده ام که دلم باد کرده. آن مرد منتظر است روی قلمش خاک نشسته و حتما از انتظار بیهوده من خسته شده من نباید بگذارم او برود.او حتما تخیل مرا برداشته و رفته.

***

زمین سیاه است.هی دوشنبه خیس آن مردم قلمم را با خودش برده.

مژگان رها

خورشید

mozhgan-raha — Sun, 28 Jun 2009 20:16:03 GMT

تقدیم به استاد عزیزم

بخند مرد خسته من

موهای سپید خسته ات را باز کن

و به دانه های درشت باران بخند

چیزی زجر آورتر از این نیست

نبینند

صدایت

سرفه ات

نه

تکان موهای کم پشت تو

و دیدن اشک هایت

که از گلو به دست هایت سر خورده اند

بخند

حتا یک جرعه از اشک هایت را.

تو کوره ای را خاموش کرده ایی

که در دست های من روییده بود

بخند

بی ترانه

حتا وقتی خورشید نیست.

mozhgan-raha — Fri, 19 Jun 2009 19:59:55 GMT

این اولین غزل من هست و می دونم که خیلی مشکل داره اما چون توی زمینه غزل بی تجربه هستم با این وجود اینرو نوشتم که تو دوست من مشکلاتش رو به من بگویی و نقدش کنی.

کمی از خاطرات من مرده است

شبی که تو را خواب خوش برده است

مردی از جنس آیینه ها نه شاید نه

مانده در بین این خط تنها تر

برای خاطر باران آیینه گلدان

چه از تو ساخته ام نمی دانم

از چه پرپر شد یاد تو آهت

نه باور ما همین روزها مرده است.

mozhgan-raha — Tue, 12 May 2009 09:48:18 GMT

من از آفتاب نمی آیم

و تعطیل کرده ام

تمام منحنی هزار ساله را.

لحظه درست آنی است

که باید بیایی

ببینی

پس چرا طلوع نمی کنی

کی می خواهی آدم شوی؟؟؟؟؟؟؟؟

درب های تعطیل را مهر کنی

با من سنگ ،قیچی ،کاغذ بازی کنی

آزادی را ببینی

که طناب می بافد

و به تو می خندد

هیچ چیز ظهور نخواهد کرد

من بی گناه نیستم مثل تو

درونم

انسانی است که

از یاد برده است.